Het is bekend dat 3D-printen geweldig is. Deze technologie kan complexiteit moeiteloos aan. Printen gaat met uiterste precisie. Alleen de verbeelding is een beperkende factor. Massamaatwerk is nu mogelijk.
Niet alles is glitter
Het probleem is dat mensen ook snel teleurgesteld raken door hun hoge verwachtingen. De 3D-printtechnologie blijft problemen met output en kwaliteit opleveren. De output kan een lage resolutie hebben. Materialen kunnen ook bijdragen aan het verlies van charme. Fragiele en gedelamineerde FDM is een andere factor die zorgvuldig in de gaten moet worden gehouden.
Om eerlijk te zijn, de materialen worden beschreven aan de hand van wat gesmolten, geëxtrudeerd of gespoten kan worden. Dit is echter onafhankelijk van het uiteindelijke gebruik. Houd er rekening mee dat slechts twee materialen tegelijkertijd gebruikt kunnen worden.
Een ander groot probleem met 3D-printen is dat het te onbetrouwbaar kan zijn, wat de productie belemmert en dus de winst onzeker maakt. Het werk is complex. Het vereist het beheer van meerdere formaten, mechanische aanpassingen en parameters. Het probleem is nu zo acuut dat veel printers CCTV's hebben geïnstalleerd om simpelweg het resultaat te kunnen volgen. Dit is niet het geval bij 2D-printers. Het is daarom verstandig om een 2D-printer te kopen en prachtige prints te maken op bekers en andere containers als u niet zeker bent van uw financiële draagkracht.
Uitvoer niet
Het is logisch om de obsessie van dure 3D-printers en hun 3D-printen te verleggen naar wat er daadwerkelijk geprint wordt. Als de output niet geweldig is, kun je terugkerende klanten vergeten. Wil je een 3D-printer kopen, wacht dan tot de technologische weg vrij is. Het proces moet een output van hoge kwaliteit opleveren. De technologie moet ook betrouwbaar zijn. Het zou moeten zijn wat elke succesvolle technologie is: overal en onzichtbaar. De printer moet een doos zijn waar niemand twee keer naar kijkt. De machine moet met één klik betrouwbaar zijn.
De workflow bij 3D-printen is hetzelfde als bij andere printworkflows. De aanpak is lineair. De ontwerper maakt een ontwerp. De computer documenteert en analyseert dit vervolgens. Het probleem met de 3D-aanpak is dat de tekening twee keer wordt gemaakt: eerst door een ontwerper en vervolgens door een robot. Dit betekent dat dezelfde oude onderdelen herhaaldelijk worden ontworpen en de volledige kracht van 3D-printen niet tot zijn recht komt. Het is dus duidelijk dat een beter resultaat mogelijk is als de computer al het werk doet. De beperkingen van geld en geduld worden dan overwonnen.
